Ceremonia olejowania mebla

W cichym zakątku domu, gdzie światło tańczy na zakurzonych deskach, stoi on — stary mebel z duszą drzewa, które kiedyś rosło w lesie, oddychało wolnością i szeptało z wiatrem.

Nie ma na sobie barwnej szaty, nie kryje się pod warstwą sztucznego błysku. Jest sobą — prawdziwy, surowy, szczery.

Przychodzi czas, gdy na scenę wkracza olej lniany — złoty eliksir życia, który nie zmienia, lecz pieści i chroni.

Dotyka delikatnie każdej rysy, każdego sęka, wnika w głębię drewna i budzi je do życia.

Mebel otula się ciepłem, zapachem natury, jakby mówił:
„Dziękuję, że pamiętasz, kim jestem.”

Olejek nie jest maską — jest przyjacielem, który mówi:
„Bądź sobą. Jesteś piękny taki, jaki jesteś.”

I w tym cichym rytuale jest coś więcej niż tylko pielęgnacja — to akt szacunku, który łączy człowieka z naturą, przeszłość z teraźniejszością. 

⋅⋄⋅❂⋅⋄⋅Smak duszy ⋅⋄⋅❂⋅⋄⋅