Powrót do siebie

W świecie hałasu łatwo się zgubić,
w powiadomieniach, oczekiwaniach, w codziennym biegu.
Czasem czujesz, że znikasz, że każdy gest innych zabiera kawałek ciebie.

A przecież wystarczy cisza — choćby krótka, codzienna.
Dziesięć minut, kiedy nic nie mówisz, nic nie słuchasz,
po prostu jesteś.
To nie medytacja, to przypomnienie sobie, że istniejesz sam dla siebie.

Natura czeka z otwartymi ramionami.
Las, rzeka, niebo, słońce na balkonie — nie oceniają, nie spieszą.
Dotknij liścia, posłuchaj wiatru, poczuj ziemię pod stopami.
Kilka minut na łonie przyrody działa jak mikrodawka spokoju.

Oddech to twój kompas.
Nie tylko automatyczne wdechy i wydechy — świadomy oddech resetuje układ nerwowy,
uspokaja myśli, przywraca kontakt z chwilą obecną.
Trzy głębokie wdechy, trzy wydechy — a świat znów staje się mniej chaotyczny.

Porządek na zewnątrz daje porządek w środku.
Bałagan wokół to bałagan w głowie.
Posprzątaj, wyrzuć to, co cię męczy, zostaw tylko to, co potrzebne.
Nie tylko feng shui — to psychologia twojej własnej przestrzeni.

Rytuały codzienności są jak małe światła w ciemności.
Herbata bez telefonu, świeczka wieczorem, spacer krok po kroku.
Kotwiczą w rzeczywistości, przywracają rytm, który koi.

Nie musisz robić wszystkiego naraz.
Zacznij od ciszy, potem spacer, potem porządek.
Każdy krok przybliża cię do siebie.
Nie szukaj siebie na końcu świata — jesteś bliżej, niż myślisz.

„W ciszy odnajdujesz to, co w hałasie gubiłeś: siebie.”
 

-Lilu.