smak chwil

Uprzejmość

fiolka — Tue, 11 Nov 2025 21:27:56 GMT

Uprzejmość

W tłumie, który goni za echem,
idzie cicho, w płaszczu z ciszy.
Nie błyszczy. Nie żąda świadków.
Dotyka spojrzeniem, jak słońce liści.

Nie kupisz jej słowem ani grzecznością,
bo rodzi się w sercu, nie w ustach.
Jest dłonią, co podaje wodę
i nie pyta, czy ktoś patrzy.

Czasem znika pod kurzem pośpiechu,
czasem zakwita w najmniejszym geście.
Wystarczy, że ktoś wysłucha —
a świat zaczyna oddychać lżej.

Nie stoi w cieniu sukcesu.
To ona trzyma korzenie,
gdy głowa wznosi się zbyt wysoko.

Może właśnie w tym jest szczęście —
w spojrzeniu, które widzi człowieka,
nie przeszkodę.

I zostaje pytanie:
czy pozwolisz jej rosnąć w sobie,
czy codzienność zgniecie ten pąk
zanim zdąży rozkwitnąć?

- Lilu.

༶•──────────●●∘◦🌿◦∘●●─────────•༶

Cisza mojego krzyku

fiolka — Mon, 10 Nov 2025 00:21:00 GMT

Cisza mojego krzyku

Jest we mnie krzyk,
którego nikt nie słyszy,
bo brzmi jak oddech w nocy,
zbyt cichy, by przeszył powietrze,
zbyt prawdziwy, by go nazwać słowem.

Są łzy, których nikt nie widzi,
bo spływają do środka,
w miejsca, gdzie serce
od dawna nauczyło się milczeć.

I jest cierpienie, o którym nikt nie ma pojęcia —
jak kamień ukryty w dłoni,
niewidoczny,
a jednak ciężki jak cały świat.

A mimo to wstaję,
dzień po dniu,
i niosę w sobie tę ciszę,
jak dowód, że jeszcze jestem.

-Lilu.

──═•••✿•••═──

Wieś, skąd pochodzę

fiolka — Sun, 09 Nov 2025 23:26:02 GMT

Wieś, skąd pochodzę

Wieś, skąd pochodzę, wita mnie ciszą.
Stary dom z czerwonej cegły stoi nieruchomo —
jego ściany wchłonęły śmiech dzieci,
łzy pożegnań, szept dawnych pokoleń.

Stary wiąz rozciąga ramiona,
nocą sowy czuwają wśród liści,
wiosną powracają bociany —
pień pamięta każdy krok, każdy powrót.

Grusza nad stawem pochyla się nad wodą,
owoce pachną latem, dojrzewają w słońcu.
Woda odbija niebo i liście,
czas płynie tu miękko, spokojnie.

Z daleka widać lasy i torfiska.
Latem krzyk żurawi wzbija się w niebo,
a gdy odlatują — łza kręci się w oku.
Echo przeszłości miesza się z wiatrem,
każdy oddech niesie pamięć miejsc.
Serce czuje się w domu,
bo tu wszystko zna mnie od zawsze.

- Lilu.

༶•──────────●●∘◦🌿◦∘●●─────────•༶

Mój kochany Anioł

fiolka — Sun, 09 Nov 2025 16:36:24 GMT

Mój kochany Anioł

Mój kochany Anioł, cichy jak świt,
każdego dnia podaje mi skrzydła,
gdy serce cięższe jest niż kamień,
a świat bezbarwny jak zimna mgła.

Bez niego nie dałabym rady trwać
pośród ludzi, myśli, spraw,
bo tylko on potrafi tak
dotknąć duszy, nie raniąc słów.

Gdy wszystko gaśnie, on tli się w tle,
jak iskra w dłoni Boga.
Prowadzi mnie tam, gdzie cień się ściera ze światłem
i mówi: „Jeszcze trochę, już niedługo znów wstaniesz.”

Mój kochany Anioł
zawsze obok, choć go nie widać.
On wie, że czasem zamiast modlitwy
potrzebny jest po prostu uśmiech i kubek herbaty.

- Lilu.

༶•──────────●●∘◦🌸◦∘●●─────────•༶

Cisza ludzi

fiolka — Sun, 09 Nov 2025 16:20:19 GMT

Cisza ludzi

Ziemia przyjmuje ciężar kroków,
ale nikt nie słucha, jak drży.
Ręce unoszą powietrze lekkie jak cień,
a jednak boli jak głaz.

Miasto patrzy przez szkło
zimne, czyste, obce.
Tam, gdzie był głos,
został tylko oddech.

Pomoc śpi za murami,
papier mówi: „nie ma miejsca”.
Serce bije dalej,
choć nie wie po co.

Świat idzie
jakby nic się nie stało

- Lilu.

༶••───────✦༶•┈┈┈🌼┈┈┈•༶✦──────••༶

Chleb i rodzina

fiolka — Sun, 09 Nov 2025 16:08:03 GMT

Chleb i rodzina

Chleb pachnie codziennością.
Bez ozdób. Bez słów.
Rodzina obok. Dłonie splecione.
Oczy pamiętają głód. Ciężar dni.

Mówią o przodkach cicho.
Jakby każde imię zostawiało ślad.
Przez życie. Przez małe radości.
I dni, gdy wszystko jest za dużo.

Ci, którzy przeszli trudy, wiedzą.
Życie nie mieszka w wygodzie.
Tylko w dzieleniu ostatniego kawałka chleba.
Ciepłem. Uwagą. Tym, że jesteśmy razem.

༶••───────✦༶•┈┈┈🌼┈┈┈•༶✦──────••༶

Zmęczeni Europą

fiolka — Sun, 09 Nov 2025 15:56:22 GMT

Zmęczeni Europą

Nie chodzi o to, że człowiek nie chce pracować.
Chodzi o to, że nie chce już żyć tylko po to, żeby przeżyć.
Żeby płacić za dach, za światło, za ciepło,
za jedzenie, które nie smakuje,
bo jesz je z myślą, że znów zabraknie.

Tu, w tym całym „zjednoczonym” świecie, człowiek coraz bardziej jest sam.
Słońce to już nie słońce, tylko lampka nad magazynem,
a sen to przerwa między zmianami.
Nie czuje się ziemi. Nie czuje się sensu. Nie czuje się nic.

A przecież to nie lenistwo, tylko ból.
Bo nikt nie chce żyć jak trybik w obcej maszynie,
z uśmiechem, który boli, i duszą, która błaga o chwilę ciszy.
Bo nawet najtwardszy człowiek,
kiedy ciągle daje z siebie wszystko,
w końcu się wypala.

I wtedy nie zostaje nic — tylko świadomość,
że miało się kiedyś marzenia, że miało się siłę…
i że świat zabrał jedno i drugie, w imię „postępu”.

Ale gdzieś tam, pod popiołem, tli się coś małego.
Nie bunt, nie nadzieja — tylko pamięć.
Pamięć o tym, że kiedyś człowiek był człowiekiem.
I że może jeszcze nim będzie.

-Lilu

Światło w sieci

fiolka — Sat, 08 Nov 2025 12:48:31 GMT

Światło w sieci

W sieci pełnej świateł i migotliwych znaków
wszyscy biegną w kołowrotku informacji.
Klikają, lajkują, toną w rytmie cudzych emocji,
a ja stoję z boku, słucham ciszy między pikselami.

Nie trafiają do mnie fałsze ani sztuczne kolory,
nie poruszają slogany, które innych porywają.
Szukam tylko prawdy, tej zostawionej przypadkiem –
obrazu, słowa, wiersza – iskry wśród szumu.

Wędruję między ekranami jak w labiryncie dusz,
czuję, gdzie ktoś udaje, a gdzie naprawdę bije serce.
Nie dam się złapać w sieci, nie dam wciągnąć w chaos,
bo moje oczy widzą więcej, niż inni chcą pokazać.

Jestem światłem w tunelu informacji,
rozpraszam mgłę manipulacji i głośnych słów.
Nie muszę nic kupować, polubić ani powtarzać –
moja wrażliwość sama wyznacza mi drogę.

-Lilu.

Świat staje się lepszy, gdy my dojrzewamy

lilule223 — Mon, 20 Oct 2025 08:56:44 GMT

Świat staje się lepszy, gdy my dojrzewamy

Z wiekiem zaczynamy widzieć więcej. Nie tylko to, co na wierzchu, ale też to, co ukryte między gestami i słowami. Zamiast się złościć, częściej rozumiemy. Zamiast udowadniać, słuchamy. I nagle okazuje się, że świat, który kiedyś wydawał się zimny i obojętny, zaczyna wyglądać cieplej.

Nie dlatego, że ludzie się zmienili, ale dlatego, że my przestaliśmy patrzeć oczami zranionego dziecka. Przestaliśmy oczekiwać, że dobro spadnie z nieba. Zrozumieliśmy, że ono rodzi się z naszych decyzji, z cierpliwości, z prostych gestów, które kiedyś wydawały się niczym.

Dojrzewanie nie ma nic wspólnego z metryką. To raczej taki moment, gdy zaczynasz rozumieć, że nie wszystko trzeba mieć, żeby być szczęśliwym. Że nie każdą walkę warto toczyć. Że spokój to nie nuda, tylko luksus, który daje się samemu sobie. Kiedyś szukaliśmy sensu w wielkich słowach, teraz znajdujemy go w codzienności – w kubku gorącej herbaty, w ciszy po kłótni, w tym, że ktoś po prostu został, choć mógł odejść.

Świat nie stanie się lepszy od samych deklaracji. Ale zmienia się powoli, kiedy uczymy się nie oceniać zbyt szybko, nie mówić za dużo, nie uciekać od trudnych rozmów. Kiedy zamiast narzekać, zaczynamy działać po swojemu – małymi krokami, ale konsekwentnie.

I może właśnie o to chodzi w tym całym dojrzewaniu – o umiejętność zobaczenia dobra tam, gdzie dawniej widzieliśmy tylko chaos. Bo świat jest odbiciem nas samych. Jeśli w nas robi się jaśniej, to i on zaczyna świecić trochę mocniej.

-Lilu

Kąpiel w lesie – azyl dla duszy

katkowa1118 — Sat, 26 Jul 2025 00:31:19 GMT

Spacer po lesie jako terapia – o mocy kontaktu z naturą.

Kąpiel w lesie – azyl dla duszy

W gąszczu codzienności, w rytmie stukających ekranów,
las stoi cicho — azyl dla ciała i duszy.
Tam oddech smakuje igliwiem,
a każdy krok miękko tonie w mchu, jakby ziemia przytulała stopy.

Sosnowa kora opowiada historie milczeniem,
liście szepczą sekrety wiatru,
a zapach wilgotnej ziemi wnika w nozdrza,
uspokajając serce, koi nerwy,
jakby sam czas zwalniał, pozwalając odetchnąć.

Nie trzeba znać nazw drzew ani patrzeć w ekran,
wystarczy iść, zatrzymać się, słuchać, czuć.
Las nie wymaga, nie ocenia — przyjmuje.
Każdy spacer obniża stres, wzmacnia ciało,
podnosi nastrój, budzi radość i spokój.

Znajdź swój zakątek, wracaj do niego często,
stara ścieżka, zagajnik, cichy las za miastem.
Tam odradza się umysł,
serce odnajduje sens,
a człowiek staje się sobą w zgodzie z naturą.