Chleb pachnie codziennością.
Bez ozdób. Bez słów.
Rodzina obok. Dłonie splecione.
Oczy pamiętają głód. Ciężar dni.

Mówią o przodkach cicho.
Jakby każde imię zostawiało ślad.
Przez życie. Przez małe radości.
I dni, gdy wszystko jest za dużo.

Ci, którzy przeszli trudy, wiedzą.
Życie nie mieszka w wygodzie.
Tylko w dzieleniu ostatniego kawałka chleba.
Ciepłem. Uwagą. Tym, że jesteśmy razem.